Në këtë vepër, autori përdor pasqyrën si një metaforë për të përshkruar mënyrën se si individët shpesh e shohin veten në një dritë të deformuar. Ai argumenton se shumë njerëz jetojnë me një gënjeshtër të brendshme, duke u munduar të përshtaten me pritshmëritë shoqërore, por duke humbur kështu autenticitetin e tyre.